W daniach 12–13 września 1944 brygada stoczyła bitwę pod Ewiną z oddziałami niemieckimi i Korpusem Kawalerii Kałmuckiej (mylony z wieloma innymi oddziałami wschodnimi, w tym Brygadą RONA). Korpus w lipcu 1944 pojawił się na Kielecczyźnie. Ryszard Nuszkiewicz (cichociemny, oficer batalionu AK „Skała”, który 11 września walczył z oddziałami niemieckimi i wschodnimi pod Złotym Potokiem, tj. 30 km na południe od Ewiny) wspominał w swej książce „Uparci” o „sotniach kozaków”, natomiast w Brygadzie RONA nie było kawalerii, więc nie mogła ona walczyć pod Ewiną). Brygadzie udało się wydostać z okrążenia i przedostać do lasów pod miasteczkiem Kruszyna, ranny został m.in. mjr Hanicz. Po bitwie pod Ewiną udało się zebrać rozproszone, choć nie zniszczone oddziały. Od tego momentu poszczególne bataliony brygady zaczęły stacjonować oddzielnie. 1 i nowy utworzony 4 batalion pozostały w powiecie radomszczańskim utrzymując ze sobą łączność. 2 baon wyruszył do powiatu piotrkowskiego, a trzeci przeszedł do południowej części okręgu częstochowsko-piotrkowskiego do lasów koło Złotego Potoku.