Posłusznik utrzymywał ponadto, jakoby pustelnik zapisał przed śmiercią polecenie dla innych mnichów, by pochowali jego ciało, nie przygotowując go w żaden sposób do pogrzebu. Informacji o kartce z takim zapisem, jaką według Znoski odnaleziono przy zmarłym, nie podawały żadne wcześniejsze źródła. Nawiązaniem do wersji, jakoby Dosyteusz był kobietą, stanowił także jego nagrobny portret sporządzony przed 1880 przez Jelenę Bierdiajewą. Ukazano na nim starca w szatach schimnicha, z pomarszczoną twarzą, ale bez brody.
Opowieść tę powtórzył w wydanych na emigracji Wspomnieniach o Ławrze Kijowsko-Pieczerskiej I. Nikodimow. Dodał on do istniejących wcześniej przekazów o życiu Dosyteusza informację, jakoby po śmierci mnisi, wbrew ostatniej woli pustelnika, postanowili jednak ubrać jego ciało w nowe szaty i wtedy przekonali się o jego prawdziwej płci. Nikodimow błędnie utrzymywał także, jakoby na nagrobku mnicha nazwano go "Dosyteuszem-panną", podczas gdy w rzeczywistości (jak podawał metropolita Eugeniusz, a za nim Władimir Znosko) na kamieniu nagrobnym znajdowało się jedynie zdanie "1776 roku września 25 umarł Dosyteusz". Miejsce pochówku mnicha nie zachowało się w niezmienionym stanie, gdyż monasterski cmentarz został zniszczony po zamknięciu wspólnoty przez władze bolszewickie.