dosłownie „szczyt słowa”). Yongjue nauczył go kontemplować huatou bez odchodzenia nawet na sekundę. Mu’an gorliwie kontynuował tę praktykę przez trzynaście dni i nocy, koncentrując się tylko na „kluczowych frazach” i zapominając o jedzeniu i spaniu. Trzynastej nocy nagle osiągnął wielkie urzeczywistnienie prawdziwego znaczenia jego życia i doświadczył uczuć wielkiego wyzwolenia i radości. Napisał wtedy następujący wiersz: To jest bardzo dziwne, dziwne i straszliwie dziwne. Jeden kwiat światła otworzył się o północy. Ukazuje twarz w twarz jasno bez żadnej opozycji. Aby rozwijać się teraz i uczynić przodków dumnymi, To jest najcudowniejszy układ. Po tym doświadczeniu Mu’an był już całkowicie pewien nauk Buddy i patriarchów.
W następnym roku Mu’an był chory przez dwadzieścia dni i nocy. Po wyzdrowieniu kontynuował swoją wędrówkę odwiedzając wybitnych mnichów i pobierając ich nauki. Udał się do Jinsu (金粟), aby spotkać mnicha Feiyina, z którym ponownie spotkał się później w 1643 roku także w Górach Jinsu. Czasy były trudne i niebezpieczne – w 1645 roku dynastia Ming upadała, wszędzie dochodziło do rebelii, a armia Qingów maszerowała na stolicę. Mu’an jednak kontynuował swoją wędrówkę i przybył do Linshanwei (臨山衞) w prowincji Shaoxing, gdzie utknął na trzy miesiące, gdyż wszystkie drogi zostały zablokowane.