Po powrocie na zamek królewicz pogrążył się w głębokiej melancholii. Pod wpływem nalegań matki wyznał, że chciałby dostać ciasto upieczone własnoręcznie przez Oślą Skórkę. Natychmiast zostały wydane odpowiednie rozkazy. Umyta i przebrana Ośla Skórka w odosobnieniu wyrobiła ciasto i zapiekła w nim swój pierścionek. Królewicz znalazł go i zachorował z miłości. Oświadczył, że poślubi tylko kobietę, na którą będzie pasował pierścionek. Próbują go przymierzyć wszystkie kobiety w królestwie, jednak na żadną z nich nie pasuje.
Jako ostatnia na dwór zostaje sprowadzona Ośla Skórka. Przebiera się w jedną ze wspaniałych sukien, zakłada pierścionek i zostaje żoną królewicza. Na ślub zjeżdżają władcy wszystkich okolicznych krain, w tym również ojciec królewny, wyleczony z kazirodczej namiętności.
Polskie przekłady W 1961 roku w zbiorze Bajki Babci Gąski ukazała się prozatorska adaptacja Oślej Skórki w przekładzie Hanny Januszewskiej.
W 2016 roku Szczepan Całek podjął pierwszą próbę przekładu pierwotnej wierszowanej baśni Perraulta.
Pozostałe dostępne na rynku polskim wydania Oślej Skórki to mniej lub bardziej swobodne adaptacje, nieraz ocenzurowane: główna bohaterka nie jest córką, ale pasierbicą zakochanego w niej króla.