W lipcu 1944 udał się do Lublina i w sierpniu wstąpił do PPR. Mianowany wykładowcą w szkole MO przez komendanta głównego Franciszka Jóźwiaka. Od 7 XI 1944 pracownik Departamentu Ustawodawczym Resortu Sprawiedliwości PKWN, od V 1945 ponownie w Szkole dla Oficerów Liniowych MO w Łodzi. Od VI 1946 pracownik Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP Bolesława Bieruta, później Kancelarii Rady Państwa, gdzie do 1 I 1955 był radcą i starszym radcą. Następnie przeszedł na rentę dla zasłużonych.

Do końca życia aktywny w PZPR, od 1949 Rzecznik Dyscyplinarny Warszawskiej Rady Adwokackiej. 1951–1955 prezes Naczelnej Rady Adwokackiej, do 1959 członek Głównego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Prawników Polskich. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A26-tuje-23).

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 2, Warszawa 1987.