Po odbyciu przeszkolenia zwiadowczo-dywersyjnego na początku 1945 r. powrócił do Armii Czerwonej. Służył jako sierżant w 148 Gwardyjskim Pułku Strzeleckim. Został ranny. Po demobilizacji w 1946 r., powrócił do Moskwy, gdzie tym razem rozpoczął studia na wydziale biologicznym miejscowego uniwersytetu. Poślubił studentkę architektury , córkę zmarłego w łagrze malarza , przedstawiciela arystokratycznego rodu Golicynów.

W sierpniu 1949 r. został aresztowany przez KGB. Po procesie skazano go za zdradę ojczyzny w styczniu 1950 r. na karę 10 lat łagrów. Przebywał w . Pracował w lazarecie obozowym. W styczniu 1955 r. wyszedł na wolność. Powrócił na studia w Moskwie. W listopadzie 1956 r. został zrehabilitowany. Od 1961 r. kierował laboratorium fizjologicznym w instytucie kardiologii. W kolejnych latach pracował naukowo w Centrum Kardiologicznym Akademii Nauk ZSRR. W 1970 r. otrzymał tytuł doktora nauk biologicznych. Był autorem prac naukowych. W 1996 r. opublikował książkę pt. „Rossija wosprianiet”, zawierającą artykuły członków rodu Trubieckich, zaś w 1997 r. wyszły jego wspomnienia pt. „Puti nieispowiedimy. (;