Maria Magdalena Obraz został podzielony przed rokiem 1811, prawdopodobnie w wyniku uszkodzenia. Największa zachowana część przedstawiająca Czytającą Magdalenę, na początku XVII wieku uległa kolejnym zmianom: zamalowano tło na ciemny kolor pozostawiając jedynie postać świętej. Po tych zmianach losy obrazu aż do XIX wieku są nieznane. Został na nowo odkryty w 1811 roku by w 1860 roku, za pośrednictwem paryskiego marszanda Edmonda Beaucousina, trafić do londyńskiego National Gallery. Dopiero w 1955 roku, po przeprowadzonych pracach konserwatorskich i usunięciu zabrudzeń i zamalowań, przywrócono pierwotny wygląd odciętego fragmentu.
Wizerunek Magdy Magdaleny w malarstwie renesansowym bardzo często był syntezą kilku Marii wspominanych w Nowym Testamencie lub identyfikowano ją z jedną z nich co miało wpływ na ikonografię towarzyszącą jej postaci. Weyden oparł postać Magdaleny na tradycyjnym przedstawieniu Marii z Betanii. Maria była tą, która siedziała u stóp Jezusa; słuchała i kontemplowała Jego Słowa. Artysta ukazał świętą siedzącą w cichej pobożności, z pochyloną głową i wzrokiem zatopionym w lekturze księgi. Rękopis wygląda jak XIII wieczna francuska Biblia. Fakt przedstawienia kobiety czytającej na XV wiecznym obrazie należał do rzadkości;