układzie, gdy zakonnicy świętokrzyscy po wybraniu snopów dziesięciny odjechali do klasztoru na święto Wniebowzięcia NMP [15 VIII], Wojciech Malinowski, pleban Chodla, oskarżywszy ich przed konsystorzem lubelskim o przekroczenie granic należnych im gruntów dziesięcinnych, zagarnął wybrane snopy i zwiózł do swojej stodoły. 1638 – zapada korzystny dla klasztoru świętokrzyskiego wyrok oficjała lubelskiego w tej sprawie, potwierdzony przez nuncjusza 1639 pleban Chodla oddaje zagarnięte snopy i wynagradza za zużyte oraz zniszczone 1639–42 dzięki staraniom Jezuitów z Lublina popierających plebana Chodla wznowiono proces o dziesięciny z Kłodnicy Kościelnej, Godowa i Komaszyc, ponownie wygrany przez klasztor świętokrzyski. 1643 – pleban Chodla wydał przybyłym mnichom benedyktyńskim dziesięcinę w naturze za 3 lata z wyżej wymienionych wsi, jednakże, gdy ci kazali je swoim ludziom na miejscu młócić, na rozkaz Jezuitów sporne snopy i ziarno zostały zamknięte w stodołach. 1643–52 – proces klasztoru świętokrzyskiego z kolegium Jezuitów w Lublinie o dziesięciny z Kłodnicy Kościelnej, Godowa i Komaszyc 1646 papież – Innocenty X nakazuje Jezuitom oddawać klasztorowi świętokrzyskiemu dziesięciny w takim stanie, w jakim uiszczane były, gdy dobra te nabyli, tzn.