Nie potwierdzono również związanej z awansem Niemirowicza-Szczytta na kasztelana połockiego nominacji Mikołaja Faustyna Radziwiłła na cześnikostwo, który miał zająć ten urząd po zwolnieniu go przez Krzysztofa Niemirowicza-SzczyttaA. Rachuba, Polityka nominacyjna Stanisława Leszczyńskiego na Litwie w latach 1705–1709, Przegląd Historyczny, tom 83/4, 1992, s. 622–623..
W 1707 podpisał akt interregnum w Lublinie. W 1708 prowadził walki z siłami rosyjsko-litewskimi Grzegorza Ogińskiego i wraz z obozem Wiśniowieckiego zaakceptował panowanie Stanisława Leszczyńskiego.
W 1709 zaaprobował powrót do władzy Augusta II i porzucił obóz Wiśniowieckiego, wiążąc się z dworem i hetmanem Stanisławem Denhoffem. Od 1709 do 1716 posiadał w armii lit. chorągiew petyhorską.
W 1710 posłował z woj. połockiego i armii lit. na Walną Radę Warszawską, na której potwierdzono jego obór na deputata do trybunału skarbowego lit. W 1713 został kasztelanem smoleńskim i rozpoczął starania o woj. mścisławskie. Brał udział w sejmie niemym (1717), na którym obrano go na deputata do trybunału skarbowego lit.