Jako deputat z woj. połockiego w 1701 uczestniczył w zjazdach republikantów w Różanej, Wilnie i Grodnie. Jako poseł z woj. połockiego w obradach rad konfederackich w Warszawie i Toruniu w 1702 (powołanych pod Sandomierzem t.r.) i w zjeździe republikantów w Wilnie, gdzie w 1703 zawiązano konfederację generalną W.X.Lit. w obronie Augusta II (był jednym z 12 posłów wydelegowanych do przekazania królowi podjętych decyzji). Brał udział w obradach konfederackiej rady malborskiej (1703). Na sejmie lubelskim 1703 obrany deputatem do trybunału skarbowego, a na zjeździe generalnym pod Sandomierzem 1704 na deputata do sądów konfederacji sandomierskiej. Uczestniczył w obradach rady konfederacji sandomierskiej w Grodnie (1705).
Związany z hetmanem polnym lit. Michałem Wiśniowieckim, dzięki któremu pod koniec 1702 otrzymał cześnikowstwo lit., zatrzymując dożywotnio chorąstwo połockie. W 1704 uczestniczył w walkach na Żmudzi z wojskami sapieżyńsko-szwedzkimi, w tym zwycięsko w starciu pod Szkudami z dywizją Krzysztofa Kieżgajło-Zawiszy. W latach 1706–1707 znajdował się w obozie hetmana Wiśniowieckiego w Kownie. Krzysztof Niemirowicz-Szczytt otrzymał wówczas od Stanisława Leszczyńskiego nadanie na kasztelana połockiego, ale w ostateczności nominacja ta nie została przeprowadzona.