Wprowadzono ponadto w pełni synchronizowaną skrzynię biegów, nowy mechanizm kierowniczy i ulepszono zawieszenie (nadal zależne, na resorach piórowych). Różnicę w stosunku do GAZa stanowiły także, podobnie jak w M59B, kołpaki na kołach i trzy otwory na korbę rozruchową pod atrapą chłodnicy.
W 1969 roku wersję podstawową zamienił nowy model, oznaczony ARO M-461C, co wiązało się z wprowadzeniem nowej marki ARO. Samochód dostosowano do nowych europejskich norm i ulepszono jego wyposażenie i wykończenie. Przede wszystkim przednie kierunkowskazy na błotnikach zamontowano na pionowych podstawkach, aczkolwiek same kierunkowskazy montowano różne w zależności od rynku (nadal małe pomarańczowe okrągłe dla Rumunii, prostokątne pomarańczowe produkcji NRD – od Trabanta, dla większości rynków zagranicznych, białe od Fiata dla Włoch). Wprowadzono też większe lampy zespolone z tyłu. Wlew paliwa z prawej strony schowano pod zamykaną klapką. Rozrusznik uruchamiany był kluczykiem, a nie dźwignią. Zastosowano nowe wycieraczki produkcji NRD (mocowane u dołu). Zlikwidowano boczne okienka w brezentowych ścianach, lecz powiększono okno w tylnej ściance. Część samochodów w wersji eksportowej posiadało po dwa większe boczne okienka i tylne okno z polietylenu, lub sztywny blaszany dach i ściany boczne z okienkami.