Najwięcej tego typu obiektów odnaleziono w rzymskich katakumbach, gdzie złote szkła były wciśnięte w wapienną powłokę grobowców, podobnie jak muszle, monety, pierścienie, które najprawdopodobniej pomagały odnaleźć grobowiec osoby bliskiej. Niektóre odnajdywano wewnątrz grobów. Możliwe, że portrety były noszone jako szklane medaliony lub że niektóre z przedstawień religijnych były obrazami widocznymi na dnie kielichów używanych w obrzędach religijnych. Nieliczne złote szkła były znakami po pogańskich pochówkach.
W tej grupie złotych szkieł obraz powstawał poprzez wycięcie konturów postaci, ornamentów, napisów na przyklejonym do szklanego denka złotym listku, gdzie tło stanowiło szkło o barwie ciemnego szafiru bądź głębokiego błękitu czy też bardziej przezroczyste zielonkawe szkło. Linie, w tym rysy twarzy i szczegóły ubioru, wydrapywano rysikiem, wykonując cienką, graficzną kreskę. Niektóre złote szkła z tej grupy wydają się mieć podmalowane na ciemno tło lub dodany na fragmentach przedstawienia kolor.