Lea, II, s. 273.. Podział ten chyba jednak nie przetrwał zbyt długo, gdyż w latach 30. XV wieku wyznaczany był jeden inkwizytor dla Wenecji i całej Marchii TrewizańskiejLuke Wadding, Annales Minorum 1418-1436, Rzym 1734, s. 215 (r. 1433 nr XV), s. 224 (r. 1434 nr IV); Lea, II, s. 274.. W 1441 ponownie jednak mianowano w tej prowincji dwóch inkwizytorówLuke Wadding, Annales Minorum 1437-1447, Rzym 1734, s. 144 (r. 1441 nr XXXI).. W drugiej połowie XV wieku jednak najprawdopodobniej był tylko jeden inkwizytor na całą prowincję (oprócz okręgów dominikańskich), z główną siedzibą w Wenecji lub Weronie, a jedynie sporadycznie wyodrębniano jakieś pojedyncze diecezje, co zapewne wynikało z faktu, że praktycznie cała ta prowincja znalazła się w granicach Republiki Weneckiej. Na początku lat 70. XV wieku ówczesny inkwizytor Marchii Trewizańskiej miał jurysdykcję nad diecezjami Wenecji, Chioggii, Torcello, Trydentu, Belluno, Feltre, Adrii i AkwileiFlorio Miari, Dizionario storico-artistico-letterario bellunese, Belluno 1843, s. 27.. Kiedy w 1477 Sykstus IV przywrócił jurysdykcję franciszkanów nad Padwą i Vicenzą, władze tego zakonu początkowo nie mianowały dla nich oddzielnych inkwizytorów, lecz rozszerzyły na te okręgi kompetencje weneckiego inkwizytora Marco Pace da LendinaraRibetti, s. 652, 659, 660..