W wieku 8 lat Keizan został nowicjuszem w Eihei-ji u Tettsū Gikaia, następnie został zaordynowany przez Kouna Ejō w wieku 13 lat, a po jego śmierci został uczniem Gikaia. Gdy osiągnął wiek 17 lat Gikai wysłał go na pielgrzymkę (w latach 1285-1288) po różnych buddyjskich ośrodkach w Japonii, aby zapoznał się z wszelkimi formami buddyzmu praktykowanymi wówczas w kraju. To doświadczenie spowodowało u Keizana trwały szacunek do innych tradycji buddyjskich. Między innymi zapoznał się z tradycją rinzai w klasztorze Tōfuku, w którym studiował u dwóch spadkobierców mistrza Enniego Ben’ena (1201–1280) – Hakuuna Egyō (1228–1297) i Tōzana Tanshō (1231–1291) oraz także u Shinchiego Kakushina (1207–1298) (który przywiózł do Japonii tekst Wumenguan) (jap. Mumonkan). Odwiedził także górę Hiei, aby studiować nauki tendai.
Chociaż zapoznał się z różnymi buddyjskimi naukami i praktykami, poświęcił się medytacji, którą praktykował pod kierunkiem Jakuena (1207–1299).