Ochotnicy podpisywali specjalne umowy na minimalny okres 12 miesięcy – musieli wówczas w tygodniu pracować przez 54 godziny, w tym przez 3 godziny w niedzielę. W okresie prac polowych liczba godzin mogła zostać wydłużona do 60 tygodniowo. Pełny cykl szkolenia obejmował trzy – cztery lata w różnym typie gospodarstw wiejskich. Służbę zaczynano w gospodarstwach chłopskich, po nich następowało szkolenie rolnicze i kurs na wzorcowej fermie. Po pomyślnym ukończeniu otrzymywało się dyplom – Neubauernschein (Nowych praktykantów rolniczych).
Osoby kończące służbę miały być forpocztą zagospodarowującą nowe zdobycze na wschodzie. Pomimo że wielu młodych ludzi uważało służbę w Landjahrze za swój obowiązek, liczba ochotników do Landdienstu der HJ rosła powoli: w 1936 – 6,6 tysiąca, rok później 7 tysięcy. Dopiero w 1938 roku podniosła się do 18 tysięcy, a w roku wybuchu II wojny światowej do ponad 25 tysięcy. Dobre wyniki w rekrutacji osiągano między innymi na Pomorzu Zachodnim. Podobno 20% uczestników pozostawało po ukończeniu służby na wsi (początkowo jedynie 10%).