Wprawdzie bój pod Perryville uznano za taktycznie nierozstrzygnięty, konfederacki najazd na Kentucky został powstrzymany, a siły Bragga zmuszone do odwrotu do Tennessee, ale brak zdecydowania ze strony Buella, który nie podjął pościgu za Braggiem, spowodował odebranie mu 24 października dowództwa przez niecierpliwego Lincolna; jego miejsce zajął gen.-mjr William Rosecrans. Następne półtora roku Buell spędził w Indianapolis oczekując, że komisja wojskowa oczyści go z zarzutów; twierdził, że nie ścigał Bragga z braku zaopatrzenia. Takie oczyszczenie nigdy nie nastąpiło, wobec czego 23 maja 1864 roku odszedł ze służby. Oferowano mu wprawdzie – na skutek szybkiej interwencji Granta – dowództwo, ale Buell propozycję odrzucił twierdząc, że służba pod rozkazami Shermana czy Canby’ego byłaby dlań degradacją, jako że miał wyższy niż oni stopień. Grant w swych wspomnieniach napisał, że „odmowa służby jest najgorszą wymówką żołnierza”.

Ostatnie lata Po wojnie Buell zamieszkał ponownie w Indianie, a następnie przeniósł się do Kentucky, gdzie został zatrudniony w przemyśle wydobywczym żelaza i węgla jako prezes Green River Iron Company. W latach 1885–1889 pracował jako agent ds. emerytur rządowych. Zmarł we własnym domu w Rockport, a pochowany został na cmentarzu Bellefontaine w Saint Louis.

Przypisy

Bibliografia .

Kategoria:Generałowie Unii (wojna secesyjna) Kategoria:Urodzeni w 1818 Kategoria:Zmarli w 1898