Jeszcze ze swoim uczniem Chinshū żebrał i wędrował na wschodzie od Kioto, w prowincji Ōmi, od jeziora Biwa do miasta Ōtsu – stolicy prowincji. Wtedy odsyła Chinshū do Gaoquana, a sam kontynuuje wędrówkę do Ise (w prefekturze Mie), gdzie dołącza do żebraków zgromadzonych w słynnej świątyni shintō. Później dotarł do Nagoi w prefekturze Aichi i stolicy prowincji Owari w odległości około 100 km od Kioto. Z reguły nie oddalał się od Kioto na więcej niż trzydzieści pięć kilometrów, a więc zapewne miasto to służyło mu jako baza. Oprócz żebrania podejmował się także podrzędnych prac. Był zamiataczem przy posągu Wielkiego Buddy w Narze, w Kusatsu (w prefekturze Shiga) był służącym. Przez jakiś czas pracował w transporcie będąc tragarzem palankinu itp. Wytwarzał także podkowy końskie ze słomy w Ōtsu. W ciągu dwu lat jego wysokiej jakości podkowy cieszyły się takim wzięciem, że otworzył sklep, w którym przyjmował zamówienia oraz jadł i spał. Pewnego dnia jego brat dharmiczny Unpo spotkał go podczas zbierania zamówień na podkowy, wyskoczył ze swojego palankinu (był wtedy znanym opatem klasztoru) i przywitał się z Tōsuim, który wyjaśnił mu, że jest teraz żebrakiem. To spotkanie znanego opata z żebrakiem nie przebiegło niezauważone i wkrótce bogaci kupcy zaczęli go nachodzić, więc aby uniknąć niechcianej popularności szybko zniknął z ŌtsuPeter Haskel. Letting Go. Str. 110.