11 lutego 1902 mianowano go biskupem Dolnego Dunaju, 3 marca 1902 został intronizowany. Była to pierwsza intronizacja biskupia w nowożytnej Rumunii, w czasie której biskupi żezł hierarsze wręczał król Karol. Jako biskup Dolnego Dunaju odbył szereg wizyt duszpasterskich w parafiach eparchii, organizował zjazdy duchowieństwa. Żądał od podległego sobie duchowieństwa skupienia się na kształceniu duchowym i moralnym wiernych oraz nieangażowania się w politykę i konflikty społeczne. Był inicjatorem budowy soboru w Buzău, rozpoczętej w 1906 i zakończonej w 1917, otworzył eparchialną szkołę psalmistów (1903) i seminarium duchownego św. Andrzeja (1908).
Metropolita Mołdawii W 1909 został wybrany na metropolitę Mołdawii i Suczawy. Na urzędzie tym pozostawał do śmierci w 1934. Podobnie jak w eparchii Dolnego Dunaju, zabronił duchownym angażowania się w politykę, organizował zjazdy duchowieństwa i brał udział w utworzeniu towarzystwa charytatywnego „Ocrotirea”.