Wspieranie Pinocheta przez jednych zielonoświątkowców, a zwalczanie przez innych wpłynął na powszechny odbiór pentekostalizmu jako niejednolitego ruchu.
W 1990 pastor Salvador Pino Bustos, kandydat zielonoświątkowców na prezydenta, przegrał w prawyborach. Klęska wyborcza zniechęciła do aktywnego uprawiania polityki. Według oceny socjologa Miguela Ángela Mansilly, chilijscy zielonoświątkowcy, w przeciwieństwie do brazylijskich, peruwiańskich i ekwadorskich nie uprawiają politycznej partyzantki.
Od roku 2006 rząd wprowadził nauczanie protestanckiej religii w publicznych szkołach.
Statystyki i demografia
Do roku 1960 pentekostalizm rozwijał się głównie w slumsach wielkich miast oraz wśród ubogiej ludności wiejskiej. Rozwijał się na wsi w południowej części Chile. D'Epinay (1970) był zdania, że rozwój pentekostalizmu był formą społecznego protestu, w swoim rodzaju protest był alternatywą wobec partii socjalistycznych i komunistycznych, które cieszyły się powodzeniem wśród klasy robotniczej. W latach 1960–1970 rozwój pentekostalizmu został spowolniony, co D'Epinay (1983) zinterpretował jako rezultat mobilizacji politycznej i społecznej, tj. alternatywnej drogi. Jednak w latach 70.