Projektowaniem i budową fortu zajął się inżynier wojskowy z 44 Pułku Piechoty, William Eyre. Powstała konstrukcja na planie nieregularnego kwadratu z bastionami na narożach, co było wystarczające do odpierania ataków indiańskich, jednak całkowicie nieodporne na uderzenie regularnej armii uzbrojonej w działa. Wały fortu miały 9-metrową grubość, przy czym umocnienia ziemne obłożono od zewnątrz drewnianymi belkami. Wewnątrz fortu znajdowały się drewniane, dwupiętrowe baraki otaczające centralny plac. Magazyn prochowy znajdował się w kazamatach bastionu północnego, zaś pod południowym umieszczono szpital. Z trzech stron otaczały fort suche fosy, czwarta zaś opadała stromo ku wodom jeziora. Jedyny dostęp do fortu zapewniał most nad jedną z fos. Fort był ciasny i zapewniał pomieszczenia koszarowe dla 500 żołnierzy; w przypadku konieczności skoszarowania dodatkowych oddziałów wzniesiono ogrodzony palisadą i okopem ziemnym obóz odległy od fortu o około 700 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie we wrześniu 1755 roku stoczona została wspomniana wyżej bitwa nad Lake George.
Załoga Fort, nie całkiem jeszcze gotowy, był gotów do obsadzenia załogą 13 listopada 1755 roku.