W 1924 uzyskał dyplom lekarski z tytułem doktora medycyny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W tym czasie zamieszkiwał przy lwowskim placu Bernardyńskim 3. Później zawodowo pracował jako lekarz zakładowy w specjalizacji internisty w uzdrowisku Rymanów-Zdrój. Wraz z dr Janem Woytkowskim był popularyzatorem tego miejsca. Zamieszkiwał w Rymanowie. Pełnił funkcję prezesa Rymanowskiej Kasy dla Rzemieślników i Rolników. Był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej do 1939.
Po wybuchu II wojny światowej był przydzielony do 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu w ramach Okręgu Korpusu Nr X. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 w niewyjaśnionych okolicznościach został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie jenieckim w Kozielsku. Wiosną 1940 został przewieziony do Katynia i tam zamordowany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Pogrzebano go w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne.