Obecnie większość ssaków cechuje widzenie dwubarwne związane z protanopią (ślepotą na czerwień). Ta grupa ssaków dostrzega zatem światło fioletowe, niebieskie, zielone i żółte, nie widzi jednak ultrafioletu oraz światła czerwonego i pomarańczowego. Jest to prawdopodobnie cecha pierwszych ssaków, zapewne małych, prowadzących nocny tryb życia i kopiących w ziemi. Ta ostatnia umiejętność mogła im pomóc przetrwać czas wymierania kredowego 65 milionów lat temu. W późniejszym okresie ssaki zaczęły się różnicować, jednak ich rozmiary pozostawały początkowo niewielkie, zbliżone do współczesnego szczura. Małe wymiary pomagały im znaleźć kryjówki. Niektóre wczesne stekowce, torbacze i łożyskowce wiodły jednak przypuszczalnie półwodny bądź kopiący tryb życia, podobnie jak ma to miejsce w licznych liniach ssaków współczesnych. Wszystkie ssaki o częściowo wodnym bądź kopiącym trybie życia byłyby dodatkowo uprzywilejowane podczas wymierania kredowego. Wiele gatunków posiadało jednak ewidentnie słabe widzenie barwne w porównaniu z innymi niż ssaki kręgowcami, żyjącymi w tym samym czasie, w tym gadami, płazami czy ptakami.