Architektura Kościół św. Justyna jest orientowaną trójnawową karolińską bazyliką z trójprzęsłowym, zamkniętym wielobocznie (5/8) późnogotyckim prezbiterium i pochodzącymi z tego samego okresu przybudówkami od strony północnej. Karolińskie nawy Pierwotne wejście do kościoła znajdowało się na jego osi, w elewacji zachodniej. Obecnie jest ono w dolnej części zamurowane, a w górnej stanowi owalny okno. Nazwa główna, znacznie szersza i wyższa od naw bocznych, oddzielona jest od każdej z nich sześcioma arkadami, spoczywającymi na kolumnach z kunsztownie opracowanymi kapitelami, wzorującymi się na porządku korynckim. Od wschodu nawy połączone są z trzema przestrzeniami, pierwotnie na planie kwadratów, każdorazowo takiej samej szerokości jak nawa główna. Dawniejsi badacze doszukiwanie się tam transeptu, obecnie panuje zgodność, że były to sanktuaria, zakończone od wschodu addytywnymi apsydami. Pozostałości apsydy środkowej i północnej zachowały się pod poziomem posadzki. Karolińskie nawy nakryte są obecnie płaskimi stropami.
Późnogotycka rozbudowa W początku XV wieku dodano kaplicę św.