Wybór Marii, która zgadza się na małżeństwo z mężczyzną niekochanym, lecz zamożnym, zostaje ukazany jako jedyna szansa kobiety na przetrwanie w takiej sytuacji. Współczując pani Vigneron i jej córkom, Becque ukazuje także ich wady, przede wszystkim niezdecydowanie i naiwność. Maluje przy tym obraz wzorowych relacji w rodzinie, inspirowany jego własnymi wspomnieniami z dzieciństwaT. Kowzan, Wstęp [w:] H. Becque, Kruki. Paryżanka, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1956, s.LI-LII..
Inscenizacje dramatu Premiera Premiera Kruków odbyła się w atmosferze skandalu. Przed przedstawieniem w prasie pojawiły się spekulacje nt. tematu i wydźwięku dzieła, sugerowano m.in., że jest to dramat antyklerykalny, a tytułowymi krukami są katoliccy księża lub zakonnicy. W czasie spektaklu publiczność żywo reagowała na przedstawiane sceny, oklaskując lub wygwizdując nie tyle grę aktorów, co postępowanie poszczególnych postaci. W scenie, w której pani de Saint-Genis oznajmia zrozpaczonej Blance o zerwaniu jej zaręczyn z Jerzym de Saint-Genis z powodów majątkowych, widownia tak głośno wygwizdywała i zakrzykiwała bezwzględną kobietę, że grająca ją aktorka opuściła scenę, nie wypowiadając końcowej kwestii. Ogromne oklaski otrzymał po zakończeniu inscenizacji autor sztukiT. Kowzan, Wstęp [w:] H. Becque, Kruki. Paryżanka, Zakład Narodowy im.