Tuffrau, Historia literatury francuskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963, s.611..
Kruki nie mają głównego bohatera; najważniejszą siłą, która decyduje o poczynaniach postaci, jest pieniądz. Każdy człowiek – choć w różnym stopniu – dąży do wzbogacenia się, także nieuczciwymi sposobami. Jak stwierdza Bourdon, wielkie fortuny Francji powstawały wyłącznie takimi środkami. By zostać bogaczem, nie wystarczy pracować z zaangażowaniem: tak pracował Vigneron, ale nadzwyczajnego majątku nie zgromadził. Chciwość jest nałogiem, a dążenie do wzbogacenia się nigdy nie ustaje. Teissier, stary bezdzietny kawaler, który nie ma komu przekazać ogromnego majątku, nadal dąży do jego pomnożenia. Szczególnie nieuczciwe zabiegi wiążą się z dziedziczeniem spadku, a nawet przy małżeństwach z miłości narzeczeni zwracają uwagę na posag przyszłej małżonki.
Potępiając rolę pieniądza w środowisku mieszczańskim, Becque daje wyraz swojemu współczuciu dla słabszych. Podkreśla bezradność kobiet (jedyny syn pani Vigneron, Gaston, odgrywa w sztuce marginalną rolę) pozbawionych męskiego opiekuna w tradycyjnym społeczeństwie, ukazując brak możliwości zarobkowania (Judyta) i zawód miłosny wywołany utratą posagu (Blanka).