W więzieniu Hurynowicz ciężko zachorował na czarną ospę. Szybko pogarszający się stan zdrowia sprawił, iż pod koniec listopada 1893 został odesłany do rodzinnego folwarku, gdzie niedługo potem zmarł.
Twórczość Do historii literatury białoruskiej Hurynowicz przeszedł przede wszystkim jako poeta-rewolucjonista, pieśniarz narodowej niedoli, który wzywał do walki z samodzierżawiem i pierwszy zwrócił się ku tematyce robotniczej. Hurynowicz należał również do grona twórców, którzy zapoczątkowali w literaturze białoruskiej poezję dziecięcą. Jego wiersze mogły ukazać się drukiem dopiero w 1921.
Twórczość Hurynowicza przypadła dodatkowo na czasy dużego zaciekawienia lokalnych literatów białoruską etnografią i folklorem. Prace folklorystyczne podejmowali m.in. tacy pisarze tworzący na ziemiach należących współcześnie do Białorusi jak Eliza Orzeszkowa, Franciszek Bohuszewicz czy Emma DmochowskaМ.М. Запартыка, Месца і роля Адама Гурыновіча ў беларускай фалькларыстыцы апошняй чвэрці XIX стагодздзя (w:) В. П. Рагойша (red.), Славянскія літаратуры ў кантэксце сусветнай, ч. 1, Мінск: БДУ, 2010, с. 225-229.. Również i sam Hurynowicz zajął się dokumentowaniem przejawów kultury ludowej w powiecie święciańskim.