Pojęcia „symbol” i „symboliczne” pojawiają się również w psychoanalizie Sigmunda Freuda, który jednak kładzie nacisk na kwestie inne niż te, które mają największe znaczenie w koncepcji Lacana. Dla Freuda istotne były powiązania między symbolem a tym, co on oznacza. W swojej teorii psychoanalitycznej zwracał uwagę na symbole senne, które miały jego zdaniem odsyłać do wypartych treści. Lacan podkreślał natomiast fakt istnienia struktury porządku symbolicznego, a to, do czego symbol się odwołuje, określał jako skażone bezpowrotnie Wyobrażeniowym i wtórne (nie pierwotne, jak według Freuda). Podczas gry Freud jako „symbolikę” określa ogół symboli, Lacan skupiał się na tym, w jaki sposób symbole te funkcjonują.
Koncepcja znaku językowego Ferdinanda de Saussure’a Wpływ na sposób myślenia Lacana o porządku symbolicznym wywarła teoria Ferdinanda de Saussure’a, który założył dwuczęściową naturę znaku językowego. Definiował go jako połączenie obrazu językowego (signifiant – znaczącego) i pojęcia, do którego ten obraz się odwołuje (signifié – znaczonego). Relacja między znaczącym i znaczonym ma zdaniem de Saussure’a charakter arbitralny: nie wynika z żadnego naturalnego związku między obrazem językowym a pojęciem, a jedynie z konwencji. Znak językowy jest więc niezależny od rzeczywistości.