Lacan przedstawia schemat analizy, którego elementem jest moment przejścia od porządku wyobrażeniowego do rejestru symbolicznego. Osoba poddawana terapii przedstawia psychoanalitykowi – pełniącemu funkcję figury symbolicznej, a nie reprezentującemu siebie jako konkretną osobę - wyobrażone przez siebie obrazy (na przykład symbole senne), po czym następuje ich interpretacja. Jest to proces symbolizacji, czyli przenoszenie treści z Wyobrażonego do Symbolicznego. Jego celem jest „doprowadzenie do uznania swojej własnej rzeczywistości, innymi słowy: swego własnego pragnienia”Jacques Lacan: Imiona-Ojca, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 44, .
Tak przeprowadzona terapia nie zakłada jednak dojścia do prawdy obiektywnej ani zaadaptowania Realnego. Podmiot jest skazany na wieczne wyalienowanie, bo niemożliwe jest pełne samozrozumienie w Symbolicznym. Dlatego celem terapii, zwykle polegającej na wielokrotnym powtarzaniu symbolizacji, jest zgoda na uwikłanie w sieć znaczących. Brak absolutnego rozumienia jest nieusuwalnym doświadczeniem każdego podmiotu.
Związki z innymi teoriami Die Symbolik Freuda a le symbolique Lacana