22 marca 1817 w liście do swojej byłej narzeczonej Franciski de Gertrudis Muñoz y Ortiz (zwanej Paquita Muñoz) poeta przekazał jej portret w użytkowanie „do końca jej dni”, a spadkobiercę miał wskazać w testamencie. Paquita była młodszą od niego o 20 lat córką emerytowanego oficera, o której rękę się starał, jednak wydano ją później za dużo starszego bogacza. Do przeżyć z tego okresu nawiązał w swojej komedii El sí de las niñas, której tytułowa bohaterka, nosząca imię Paquita, zakochana jest w młodym Carlosie, lecz przez matkę namawiana do małżeństwa z bogatym Diego. W liście z 22 grudnia 1822 Moratìn podarował jej pozostałe obrazy z jego kolekcji i zgodził się, by mogła je sprzedać. Zastrzegł przy tym własność portretu namalowanego przez Goyę.
Moratín zmarł na emigracji w Paryżu 21 czerwca 1828. W testamencie rozporządził, aby Francisca Muñoz przekazała portret Akademii św. Ferdynanda, za co miała otrzymać 50 duros (250 peset) rekompensaty. Z korespondencji Manuela Garcíi de la Prada z Manuelem Silvelą wiadomo, że zmiana woli poety i rozstanie z obrazem sprawiło Francisce Muñoz wielką przykrość – ostatecznie zgodziła się go oddać. Obraz został włączony do kolekcji akademii 24 grudnia 1828.