W zamian za kobiety często były ofiarowywane dary ślubne: pola, bydło, niewolnicy i biżuteria. Innym zwyczajem było ofiarowywanie wraz z żoną posagu, na zabezpieczenie jej utrzymania. Majątek ofiarowywany przez męża nazywany był „darem ślubnym” (np. mahr w islamie). Majątek wnoszony przez rodzinę panny młodej to „posag”. Praktyki te były tak powszechne, że małżeństwa bez wiana lub posagu nie były uważane za ważne. W rodzinach ludzi ubogich z okazji zawarcia małżeństwa również następowała wymiana darów, nawet jeśli miały one tylko symboliczną wartość. Transakcje te były główną częścią kontraktu ślubnego. Przyjęcie weselne, w którym uczestniczyli rodzice małżonków, sojusznicy i przyjaciele obu rodzin, było integralną częścią tego zwyczaju. Rodziny wydawały duże sumy na zapewnienie gościom weselnym jedzenia, wina i rozrywki.
Na początku średniowiecza na Zachodzie przeważały dary małżeńskie, które do XII wieku zostały stopniowo zastąpione przez posag. Ta zmiana zmieniła społeczny charakter małżeństwa i stosowane strategie małżeńskie. Ze względu na to, że kobiety otrzymywały posag, nie dziedziczyły majątku po swoich krewnych.