Charakterystyka Malarstwo orfistyczne było melanżem fowizmu (kolor), kubizmu (fragmentaryczne płaszczyzny) i futuryzmu (zmysł ruchu). Stanowiło w pewnym sensie bardzo wczesny rodzaj lirycznej abstrakcji. To odwołanie się do zmysłów za pomocą nakładających się płaszczyzn kontrastujących kolorów i specyficznych ich kombinacji oparte było na teorii barw XIX-wiecznego francuskiego chemika Michela Eugène’a Chevreula, zawartej w eseju De la loi du contraste simultané des couleurs (O prawie jednoczesnego kontrastu kolorów). Sam Delaunay unikał terminu orfizm, preferując nowocześniej brzmiący, nawiązujący do futuryzmu termin symultanizm, który stosował opisując swoją metodę chwytania ulotnych wrażeń wizualnych. Przykładem są tu takie jego obrazy jak: Ekipa z Cardiff (1912–13, Van Abbemuseum, Eindhoven) czy Miasto Paryż (1912, Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, Paryż).
Słynne obrazy Prace orfistów znajdują się w najbardziej znanych muzeach sztuki: