Historia Źródło terminu W 1907 roku Apollinaire napisał zbiór czterowierszy pod tytułem Bestiaire ou cortège d’Orphée, ilustrowany drzeworytami Raoula Dufy, do których włączył postać Orfeusza jako ogólny symbol poety i artysty. Mit Orfeusza dla Apollinaire’a i pokolenia symbolistów, którzy go poprzedzali, oznaczał zgłębianie mistycznych, okultystycznych i astrologicznych źródeł, prowadzących do artystycznej inspiracji. W swych poematach Apollinaire użył też terminu „głos światła” jako metafory, częstej w tekstach mistycznych, określającej „wewnętrzne doświadczenia”. W przypisie do tomiku poezji określił „głos światła” jako rysowanie linii; sformułowanie to, nie do końca sprecyzowane, mogło oznaczać przejście rysunku w kolor i stanie się obrazem. Metafora światła oznaczała w tym kontekście zdolność artysty do tworzenia całkowicie nowych form i kolorów, a w konsekwencji orfizm mógł oznaczać bezpośrednie, zmysłowe określenie, wyrażone za pomocą koloru i światła, jak również pewien innowacyjny proces twórczy.