Po rewolucji lutowej zjazd duchowieństwa eparchii riazańskiej zażądał od niego ustąpienia z katedry. W związku z tym w marcu 1917 udał się w Piotrogrodu, gdzie złożył prośbę o przeniesienie w stan spoczynku. Ostatecznie w czerwcu tego samego roku prośba ta została przyjęta, biskup miał zamieszkać w Świętojezierskim Wałdajskim Monasterze Iwerskiej Ikony Matki Bożej. W listopadzie 1917 nakazano jego przeniesienie do monasteru Przemienienia Pańskiego w Starej Russie, gdzie miał być przełożonym klasztoru. Pomagał metropolicie nowogrodzkiemu Arseniuszowi w zarządzaniu eparchią.
Był delegatem duchowieństwa ze Starej Russy na Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1917. W 1919 organizował tymczasowy zarząd cerkiewny na tym obszarze guberni pskowskiej, która nie była pod kontrolą Białych. W tym samym roku został nominowany na biskupa permskiego i kungurskiego, jednak na własną prośbę pozostał w Starej Russie. W czasie konfiskaty majątku ruchomego Cerkwi zabronił duchowieństwu w cerkwiach miasta samowolnego oddawania cennych elementów wyposażenia cerkiewnego, pod groźbą pozbawienia święceń. Z tego powodu został aresztowany jako jeden z oskarżonych w sprawie przeciwko patriarsze Tichonowi. Uwięziony w Moskwie, został zwolniony po zobowiązaniu się do pozostania w mieście.