W 1911 objął katedrę riazańską, urząd biskupi łączył z kierowaniem monasterem Trójcy Świętej w Riazaniu. Przeprowadził remont soboru Narodzenia Pańskiego w Riazaniu, który sam współfinansował. Nadal działał w organizacjach monarchistycznych, od 1912 kierował gubernialnym oddziałem Związku Ludzi Rosyjskich. W czasie kampanii wyborczej do Dumy Państwowej IV kadencji angażował się w kampanię wyborczą przedstawicieli prawicy. W soborze od 1913 organizował rozmowy dotyczące stosunku wiernych do problemów współczesności. Zorganizował w Riazaniu obchody 300. rocznicy panowania Romanowów w Rosji. Po wybuchu I wojny światowej urządzał w eparchii szpitale dla żołnierzy. W 1915 udał się do Petersburga na zjazd monarchistyczny, w czasie którego wygłaszał przemówienia dotyczące zwalczania Bloku Postępowego w Dumie.
Był szanowany przez wiernych, w niektórych wspomnieniach opisywany jest prowadzony przez niego ascetyczny tryb życia, równocześnie jako przekonany monarchista nie był lubiany przez riazańską liberalną inteligencję. Wymagający i surowy wobec duchowieństwa. Autor szeregu publikacji dotyczących historii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, uczestnik zjazdu archeologów rosyjskich w 1911, organizator muzeum eparchialnego w Riazaniu.