Opracowanie to wyróżniono II miejscem w VI Konkursie na najlepsze opracowanie geologiczne w 1977 roku w resorcie Centralnego Urzędu Geologii, zorganizowanym przez Zarząd Oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa w Warszawie.
Po reorganizacji Instytutu Geologicznego w 1977, E. Bareja została Kierownikiem Pracowni Geologii Złóż Rud Pierwiastków Promieniotwórczych w Zakładzie Geologii Złóż Rud Metali. Do roku 1983 kierowała zespołem prowadzącym poszukiwania złóż rud uranu w utworach triasu syneklizy perybałtyckiej. Za wyniki tych badań w 1984 zespół otrzymał Nagrodę Prezesa Centralnego Urzędu Geologii. W latach 1977–1984 Elżbieta Bareja badała również wystąpienia uranu, toru i ziem rzadkich w ełckim masywie syenitowym oraz potencjał poszukiwań złóż rud uranu w łupkach walchiowych depresji śródsudeckiej w rejonie Wambierzyc, w woj. wałbrzyskim.
W 1979 uzyskała stopień doktora nauk przyrodniczych w zakresie geologii za pracę Petrografia łupków dictyonemowych i ich mineralizacja na obszarze obniżenia podlaskiego. Promotorem był doc. dr Marian Sałdan z IG, a recenzentami – prof. dr hab. Hubert Gruszczyk z AGH oraz doc. dr Henryk Pendias z IG.