Podczas wieloletniej pracy w Instytucie Geologicznym uczestniczyła w wielu badaniach i pracach poszukiwawczych pierwiastków promieniotwórczych w Polsce. W latach 1972–1977 zajmowała się m.in. mineralizacją uranową w utworach górnokarbońskich południowo-wschodniej części Niecki Śródsudeckiej (rejon Głuszyca – Nowa Ruda), w utworach cechsztynu na obszarze monokliny przedsudeckiej oraz w pstrym piaskowcu syneklizy perybałtyckiej (rejon Krynicy Morskiej).
Najważniejszym obiektem badań Elżbiety Barei była jednak w tym czasie mineralizacja uranowa w łupkach dictyonemowych obniżenia podlaskiego. Efektem tych prac była dokumentacja geologiczna złoża rud uranu Rajsk w łupkach dolnego ordowiku, w rejonie Bielska Podlaskiego (północna część obniżenia podlaskiego). Dokumentacja ta wykonana została w 1976, wspólnie z Marianem Sałdanem i Ryszardem Strzeleckim. W 1977 uzyskała ona zespołową Nagrodę II Stopnia Państwowej Rady ds. Wykorzystania Energii Atomowej. Kilkuletnie badania podsumowano w 1977 opracowaniem Wyniki poszukiwań geologicznych złóż pierwiastków rzadkich na obszarze północno-wschodniej części obniżenia podlaskiego.