Najczęściej łączonymi kolorami były: czerwony i granatowy oraz czerwony i czarny. Czerwień występowała w różnych odcieniach i nasyceniu. W powiecie bialskim koszule zdobione ornamentem z czerwienią gotowaną w korze olchowej noszono na co dzień, zaś te z wykorzystaniem przędzy w kolorze żywiej czerwieni, zwane parasinne, noszono jako odświętne. Przędzę farbowano przy pomocy barwników naturalnych bądź też nabywano wcześniej ufarbowaną, niekiedy poddając ją dodatkowym procesom. Jednym z nich było obgotowywanie nabytej wcześniej, ufarbowanej przędzy w wywarach z odpowiednich roślin. Proces ten prowadził do zmiany koloru, która była działaniem celowym lub też jedynie skutkiem ubocznym utrwalenia koloru, efektem nieznaczącym.
Uzyskiwanie kolorów Farbowanie przy pomocy barwników naturalnych przędzy naturalnego koloru brązowy – wywar: z kory dębowej, wywar z szyszek olchy różowawy – kora olchowa Wtórne farbowanie przędzy nabytej, wcześniej ufarbowanych czarny, ciemnogranatowy – nici niebieskie farbowane w korze dębowej lub gotowanie przędzy czerwonej w szyszkach olchowych
Utrwalaczem koloru mogło być zardzewiałe żelazo, popiół lub nasiona lnu.