Perebory najdłużej zachowały się wzdłuż zachodniej granicy występowania, w rejonach niedotkniętych znacząco wojną, gdzie przetrwały aż do okresu międzywojennego. Jednym z powodów stopniowego zanikaniu ornamentu tkackiego może być zmieniająca się moda. Z końcem XIX wieku zniknęły lniane płaty nagłowne, XX wiek przynosi kres lnianym spódnicom. Po I wojnie światowej stroje ludowe nie były już popularne wśród mieszkańców wsi. Najdłużej zachowała się tradycja zdobienia kobiecych koszul, choć i tu perebory były wypierane przez nową formę zdobień – haft krzyżykowy. Perebory, które do tej pory odróżniały ludność ruską, najdłużej zachowały się przez określających się jako Polaków unitów, haft krzyżykowy staje się wyróżnikiem Ukraińców. II wojna światowa przyniosła kres wykonywania pereborów. Przez długi czas uznawane były za technikę wymarłą.