Najwięcej danych etnograficznych dotyczących pereborów pochodzi z obszaru województwa lubelskiego, gdzie zasięg ich występowania pokrywał się z zasięgiem występowania stroju włodawskiego i nadbużańskiego. Obecnie na Lubelszczyźnie działają najsilniejsze ruchy regionalne, mające na celu reaktywację i promocję tego typu twórczości ludowej. W 2013 wykazały to badania terenowe, przeprowadzone na terenie powiatów bialskiego i włodawskiego przez uczestników projektu „Atlas Polskich Strojów Ludowych: kontynuacja prac wydawniczych, przeprowadzenie badań terenowych i kwerend źródłowych oraz cyfryzacja materiałów źródłowych i udostępnienie ich w Internecie” 2011-2014, realizowanego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki.
Historia Nie wiadomo, kiedy perebory pojawiły się po raz pierwszy na omawianych terenach. Z notatek XIX-wiecznych badaczy wynika, że tego typu zdobnictwo było wówczas zjawiskiem żywym i powszechnym. Najwcześniej perebory zniknęły z krańców północnych i południowych obszaru swego występowania. Spowodowane było to masowym napływem ludności, rozpływaniem się etnicznego pierwiastka ruskiego. I wojna światowa i ewakuacja ludności w 1915 roku rozpoczęła zanikanie ornamentu tkackiego wzdłuż wschodniej granicy występowania.