Na jesieni było to już 100 000 osób.
Estońskim oficerom i żołnierzom w jednostkach, które podlegały poborowi, zmieniono przedrostek rangi z „SS” na „Waffen” (jako przykład: Hauptscharführer był określany raczej jako Waffen-Hauptscharführer niż SS-Hauptscharführer). W związku z zabronieniem przez Augsbergera noszenia run SS na kołnierzu (rozkaz z 21 kwietnia 1943 roku), estońskie formacje te nosiły zamiast nich symbole narodowe.
Dywizja walczyła w Estonii. Wczesną jesienią została ewakuowana do Gdańska, a następnie większość jej oddziałów odesłano na Dolny Śląsk. W styczniu 1945 została przeniesiona na Śląsk Opolski.
W lutym 1945 dywizja kilka dni stacjonowała w Niemodlinie. Potem wycofała się z okrążenia i walczyła w rejonie Korfantowa, Ścinawy Małej, Białej, Racławic Śląskich, Szybowic i Prudnika. Następnie broniła miasta Brzeg. Później walczyła nad Nysą Kłodzką, a potem w Czechach, gdzie została otoczona przez Armię Czerwoną.
Rok po zakończeniu wojny estońscy żołnierze ukrywali się w lasach w okolicy Łambinowic i Borów Niemodlińskich. Mieli tam własne studnie, wybudowali dla siebie bunkry z pomocą miejscowej ludności. Jeden z oficerów ukrywał się w leśniczówce w Gajówce niedaleko Prudnika.