W styczniu 1944 roku front dotarł do granicy okupowanej przez Niemców Estonii. 24 stycznia Estońską Ochotniczą Brygadę SS powiększono do szczebla dywizji. Tym samym sformowano 20 Ochotniczą Dywizję Grenadierów SS, która składała się z żołnierzy poprzedniej Estońskiej Ochotniczej Brygady SS, ale również estońskojęzycznych jednostek Wehrmachtu (658. Wschodni Batalion, 659. Wschodni Batalion, 660. Wschodni Batalion, 287. Batalion Policji) oraz niepodległościowych oddziałów antysowieckich. Do nowo powstałej dywizji włączono także fiński 200. pułk piechoty złożony z Estończyków. Dywizją dowodził poprzedni dowódca Legionu Estońskiego SS, czyli Franz Augsberger. Łącznie w dywizji służyło ponad 14 000 żołnierzy (inne źródła podają nawet 15 000). Tak ogromna liczba nie byłaby możliwa, gdyby nie wprowadzony tydzień wcześniej pobór na terenie całej Estonii. 7 lutego ostatni przedwojenny premier niepodległej Estonii Jüri Uluots oficjalnie poparł niemiecki pomysł mobilizacji kraju. Według Romualda Misiunasa i (), 38 tys. mężczyzn zostało przymusowo wcielonych do wojska. () podaje, że oprócz przymusowo wcielonych, zgłosiło się 30 tys. ochotników. Najprawdopodobniej na początku 1944 roku 70 000 Estończyków walczyło w armii Hitlera (Waffen-SS, Wehrmacht), chociaż inne źródła wskazują na 60 000 żołnierzy.