Pierwszą przyczyną konfliktu między gabinetem a armią były dążenia al-Bazzaza, by w ramach odnowy budżetu odebrać armii część kierowanych na nią środków ze sprzedaży ropy. Drugim problemem stała się kwestia kurdyjska. W maju 1966, po serii porażek ponoszonych przez armię iracką w starciach z kurdyjskimi partyzantami Mustafy Barzaniego, premier skontaktował się z przywódcą buntu i uzgodnił z nim warunki zawieszenia broni. Zadeklarował szacunek dla ruchu narodowego Kurdów i gotowość uznania ich aspiracji, co umożliwiło rozpoczęcie negocjacji. W czerwcu 1966 przedstawił Kurdom dwunastopunktową propozycją porozumienia, która była najkorzystniejszą ofertą, jaką kiedykolwiek dotąd zaproponowało im państwo irackie. Al-Bazzaz zapowiedział wyznaczenie stałych miejsc dla deputowanych kurdyjskich w parlamencie irackim i nadanie Irakowi statusu państwa dwunarodowego, traktującego na równi języki i kultury arabską oraz kurdyjską. Barzani zaakceptował ten projekt jako podstawę do dalszych pertraktacji.