Został aresztowany przez UB 26 listopada 1945 roku. Poddany był brutalnemu śledztwu i torturom, które prowadzili m.in. Józef Różański, Adam Humer, Ludwik Serkowski, Wiktor Leszkowicz i Jerzy Kaskiewicz. Dwukrotnie próbował popełnić samobójstwo. Został skazany na 15 lat więzienia. Na skutek apelacji prokuratora 28 listopada 1947 roku wyrok zmieniono na karę śmierci. Po amnestii zmniejszono mu wyrok do 15 lat więzienia. W więzieniu był trzykrotnie operowany. Spędził w pojedynczej celi 7,5 roku. 26 stycznia 1955 roku otrzymał roczny urlop na leczenie, przeszedł dwie kolejne operacje. W 1956 roku zmniejszono mu karę do 10 lat więzienia. 7 września 1957 roku Sąd Najwyższy skierował jego sprawę do powtórnego rozpatrzenia w związku ze stosowaniem wobec niego niedozwolonych metod śledztwa. Ostatecznie 18 grudnia 1958 roku Zgromadzenie Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie postanowiło uchylić wcześniejsze wyroki i umorzyć postępowanie karne.
W 1959 roku Starzyński otrzymał rentę wojskową. Pracował w Centrali Technicznej i Związku Spółdzielni Inwalidów jako pracownik techniczny. W 1967 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 26 kwietnia 1970 r.