Był instruktorem szkolącym cichociemnych, a później kierownikiem bezpieczeństwa Oddziału VI. Na początku 1944 roku został przetransportowany do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 8 na 9 kwietnia 1944 roku w ramach operacji „Weller 7” dowodzonej przez kpt. naw. Kazimierza Wünschego (zrzut na placówkę „Jodła” położoną 12 km na północny wschód od stacji kolejowej Dobieszyn). Po aklimatyzacji dostał w lipcu 1944 roku przydział do Wydziału Kontrwywiadu i Bezpieczeństwa (komórka „997”) Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Sztabu Komendy Głównej AK, gdzie zajmował się rozpracowywaniem niemieckich organów bezpieczeństwa.
W czasie powstania warszawskiego pozostawał w dyspozycji dowódcy Wydziału. Po kapitulacji powstania początkowo pozostał w Warszawie, do 15 października, celem zabezpieczenia i ewakuacji dokumentów, później sam ewakuował się do Częstochowy. Prawdopodobnie pozostał w konspiracji (w DSP i WiN).
Od marca 1945 roku pracował jako radca w Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Pełnił również społeczną funkcję prezesa Związku Zawodowego Pocztowców.