Apeiroteizm Thomas Davidson nazywał swoją filozofię apeiroteizmem, rozumiejąc ją jako "rodzaj pluralistycznego idealizmu... połączonego z surowym rygoryzmem etycznym"Charles M. Bakewell, "Thomas Davidson," w Dumas Malone (red.) Dictionary of American Biography, New York: Charles Scribner’s Sons, 1932, s. 96. Stanowisko to nawiązywało do Arystotelesa i jego koncepcji duszy i nous. Dusza u Arystotelesa jest racjonalnym, żywym aspektem ciała. Jest formą ciała i nie może istnieć poza nim. Nous to racjonalne myślenie i zrozumienie. Davidson twierdził, że nous Arystotelesa identyfikuje Boga z racjonalnym myśleniem, i że taki Bóg nie może istnieć niezależnie od świata, tak jak Arystotelowska dusza nie może istnieć niezależnie od ciała.
Davidson początkowo był panenteistą, jednak jego studia w Domodossola – w tym nad dziełami włoskiego filozofa renesansu Giordana Bruna, Leibniza, Kanta i Rosminiego – doprowadziły go do panpsychicznej monadologii, zgodnie z którą rzeczywistość składa się z nieskończonej liczby substancji psychicznych czy duchowych, każdej obdarzonej Arystotelesowskim telosIn this context, panentheism is the view that, not only are man and nature modes or elements of God, as in pantheism, but God also transcends nature. Davidson co-authored a book on Bruno that was published in 1890. Brinton, Daniel G.