Przez 2 tygodnie miasteczko było bronione za cenę dużych strat.
19 marca dywizję wycofano na zachód od miejscowości Schwedt/Oder-Bad Freienwalde w celu odpoczynku i przynajmniej częściowej odbudowy, gdyż Pułki „Danmark” i „Norge” były bardzo wykrwawione. W tym czasie do dywizji został przydzielony 300-osobowy oddział Francuzów pozostały z 33 Dywizji Grenadierów SS „Charlemagne” i złożona z Hiszpanów 101 ochotnicza kompania SS. Ponadto w jej skład weszli żołnierze z Luftwaffe i Kriegsmarine. W rezultacie pod koniec wojny w jej szeregach walczyli Duńczycy, Norwegowie, Estończycy, Finowie, Francuzi, Szwedzi, Szwajcarzy, Brytyjczycy, Węgrzy, Hiszpanie i Rumuni.
16 kwietnia dywizja przeszła na pozycje na wschód od Berlina. Pomimo uzupełnień nie odbudowała ona całkowicie swoich stanów, nowi żołnierze częściowo nie mieli doświadczenia bojowego lub mieli za małe oraz brakowało sprzętu wojskowego. Do 20 kwietnia była ona zaangażowana w ciężkie walki pozycyjne, które doprowadziły do wycofania się do Berlina. Od 22 kwietnia dywizja broniły się w rejonie Tiergarten. W ciągu kilku kolejnych dni przestała ona istnieć jako jednolita jednostka. Resztki Pułków „Danmark” i „Norge” wraz pozostałościami Batalionu Saperów broniły mostów na Sprewie, a następnie zostały zepchnięte do Dzielnicy Rządowej.