Bazylow, Rosja w okresie I Wojny Światowej i rewolucji lutowej, Warszawa 1977.Z. Lech, Syberia Polską pachnąca, 2002, Verbinum, s. 241-248.Stanisław Lubodziecki, Polacy na Syberii w latach 1917-1920, Wspomnienia w „Sybiraku”, 1934, nr 3/4, s. 5.. Jednostki te należały do bloku państw alianckich, walczyły z wojskami państw centralnych (i tak było do traktatu brzeskiego).
Nowe warunki wypływające z decyzji Rządu Tymczasowego i niepokojącej sytuacji na froncie rosyjskim-zachodnim, wymagały od Polaków natychmiastowych działań. W czerwcu 1917 r. w Piotrogrodzie, doszło do Zjazdu Wojskowych Polaków, który powołał Naczelny Polski Komitet Wojskowy (Naczpol), a ten natychmiast przystąpił do tworzenia Polskich Korpusów Wschodnich. W ich składzie znaleźli się polscy żołnierze z wojsk rosyjskich, dezerterzy z szeregów wojska niemieckiego i austriackiego. Poważną część Korpusów Wschodnich stanowili legioniści, którzy odmówili złożenia (9 lipca 1917 r.) przysięgi na wierność Niemcom i Austrii.