córka Elżbiety Garrett, Louisa Garrett Anderson), nadal zalecając stosowanie konstytucyjnych metod walki o prawa wyborcze; ceniła odwagę kobiet z grupy Sylvii Pankhursts, lecz krytykowała ich metody działania.
Millicent Garrett Fawcett nie podzielała też poglądów wielu kobiet-pacyfistek w czasie I wojny światowej. Sprzeciwiała się pacyfistkom otwarcie i zdecydowanie, twierdząc w roku 1915, że rozmowy o pokoju w tej sytuacji na frontach przypominają zdradę. Uważała też, że wsparcie przez kobiety wojennego wysiłku kraju będzie naturalnym argumentem za przyznaniem im praw wyborczych.
W roku 1919 Parlament uchwalił Representation of the People Act przyznający prawo wyborcze kobietom, które ukończyły 30 lat życia (pierwszą kobietą, wybraną do Izby Gmin była Constance Markiewicz) oraz Sex Disqualification Removal Act, według którego stało się nielegalne odmawianie zatrudnienia kobiet ze względu na płeć. W tych latach kierownictwo NUWSS przejęła Eleanor Rathbone (organizację przekształcono w National Union of Societies for Equal Citizenship, NUSEC). Millicent Fawcett skoncentrowała się na staraniach o obniżenie granicy wieku, której przekroczenie uprawnia kobiety do głosowania, z poziomu 30 do 21 lat (zrównanie z uprawnieniami mężczyzn) oraz na pisaniu książek, m.in.