Drugiego stycznia 1919 r., jako współorganizator oddziału powstańczego i doświadczony żołnierz, wyruszył na front wielkopolski w Kompanii Barcińskiej (późniejsza 8. kompania powstańcza) jako starszy szeregowy, sekcyjny. Brał czynny udział w walkach przy wyzwalaniu Barcina, Łabiszyna i Szubina. Pierwszego lutego walczył w rejonie Szubina, Kołaczkowa i Rynarzewa. Następnie brał udział w walkach pod Budzyniem. 3 lutego 1919 roku. został awansowany na kaprala, dowódcę plutonu, a 21 marca tego roku – na starszego sierżanta i objął stanowisko szefa do spraw materiałowych 8. kompanii .
Wraz z 8. kompanią został wcielony do 4. Pułku Piechoty Wielkopolskiej (późniejszy 58. PP WP) i przeszedł z nim całą kampanię wojny polsko-bolszewickiej, aż do powrotu pułku do macierzystego garnizonu. 18 sierpnia 1920 roku., „(…) podczas nocnego ataku bolszewików na miejscowość Zamienie [rejon Mińska Mazowieckiego, Podrudzia], starszy sierżant Mazany pozostał na przedzie kompanii do rana oświetlając teren rakietami, następnie razem z dowódcą kompanii ruszyli na czele oddziału do kontrataku zdobywając 3 działa i większą ilość materiałów wojskowych”. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem WalecznychWniosek o odznaczenie „Krzyżem Walecznych” w myśl rozporządzenia R.O.P. z dnia 11 sierpnia 1920..