W praktyce, w telekomunikacji optycznej, podatność sygnału na zniekształcenie wywołane dyspersją chromatyczną skaluje się zwykle z kwadratem prędkości transmisji. Wynika to z faktu, że stosowane są lasery jednomodowe (np. DFB) o wąskiej linii spektralnej, tak więc szerokość spektralna sygnału jest limitowana prędkością modulacji i zwiększenie przepływności sygnału 10x powoduje dziesięciokrotne poszerzenie spektrum (przy zastosowaniu tej samej modulacji). Jednocześnie przedział bitowy (bitslot) jest 10x krótszy. Efektywnie więc sygnał 10x szybszy ma 100x mniejszą odporność na dyspersję chromatyczną. Wynikiem dyspersji chromatycznej w transmisji optycznej jest obniżenie jakości sygnału, co w przypadku sygnału cyfrowego przekłada się na (często drastyczne) podwyższenie stopy błędu BER. Przy przekroczeniu wartości progowej transmisja nie jest w ogóle możliwa. Ponieważ dyspersja chromatyczna powoduje rozmycie impulsu, to z punktu widzenia jakości sygnału cyfrowego wywołuje dwa efekty:
1. Przeciekanie mocy impulsu do sąsiednich przedziałów bitowych, przekłamując zawartą w sąsiednim przedziale ilość energii (i np. odbiornik zamiast bitu ‘0’ może zdecydować, że sąsiedni bit jest bitem ‘1’), jest to interferencja międzysymbolowa ISI.